Archief voor de ‘wannes’ categorie

In Hasselt is de Japanse Tuin beslist één van de mooiste bezienswaardigheden rond deze tijd van het jaar, getooid in de uitbundige bloemenpracht van magnolia’s en japanse kerselaars. Een oase van rust én een leuke speelplaats voor onze twee jongens, terwijl mama meewerkt aan de opendeurdag op school. Het is een stralende zaterdag eind april, en we zijn niet alleen… Prachtig fotoweer en een prachtige fotolocatie – zo denken ook enkele huwelijkspaartjes en communieouders – dus gelukkig heb ik het compactcameraatje op zak. Na selectie blijven er nog 43 beelden over die ik je niet wil onthouden…

Gisterenmiddag zijn we naar dewitte school gewandeld om Wannes in te schrijven. Op 1 september zal hij beginnen in het eerste kleuterklasje.

Aan de telefoon informeerde de coördinatrice nog even of hij wel minstens tweeënhalf zal zijn op 1 september. Ik heb haar verzekerd dat dat geen probleem zal zijn. Hij is immers nu al ruim de drie gepasseerd.

Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om een school te kiezen. En anderzijds ook niet. Zijn toekomstige school heeft op zich geen slechte reputatie. En — niet onbelangrijk — ze ligt op wandelafstand. De keuze was dus eigenlijk snel gemaakt, vooral gezien de ligging vlakbij. Dat maakt dat we te voet naar school kunnen gaan, en dat Wannes tijdens de middagpauze makkelijk even naar huis kan, zonder dat we daarvoor een zware logistiek moeten opzetten. Lekker flexibel.

Maar toch waren er ook bedenkingen. We hadden ook wel graag gekozen voor een school met een alternatieve onderwijsvorm en filosofie, à la Steiner of Freinet. Maar die vind je niet in de onmiddellijke omgeving. We hebben ook wel wat moeten worstelen met het idee dat de bovenvermelde school een katholieke school is: de Katholieke Basisschool van Boxbergheide. Onze Wannes is geboren in een atheïstisch nest, dus een katholieke school is niet vanzelfsprekend. De tijden zijn wel veranderd, en er zitten zeker nog een hoop niet-christelijke kinderen op deze school, meestal van allochtone origine, maar dat zeggen ze niet met zoveel woorden. Hij zal wel de katholieke godsdienst moeten volgen en verplicht naar de mis gaan. Hmmm, dat wordt nog een uitdaging. Maar goed, soms moet je ook een beetje pragmatisch zijn. We zullen dus wel zien.

We zijn net bekomen van een uitstap naar de Ikea. De badkamerkast staat in de gang, nog in de kartonnen verpakkingen, en iedereen is in pyama. Els is — doodmoe — met Toon in bed gekropen. Wannes zit nog even bij papa beneden. Papa maakt een brood, en snoept van een paasei uit de verboden doos.

Als ik klaar ben vraag ik aan Wannes of hij wil gaan slapen. Hij wil nog wel even beneden blijven. “Zal ik een muziekje opzetten?”, vraag ik dan. Dat wil Wannes wel. Hij wil graag eerst van de koekoek horen, en dan van de paardjes.

Ik glimlach. Het is al een hele poos geleden dat we er samen naar luisterden, en nu hij het zegt, ik heb daar ook nog wel eens zin in.

De koekoek: Johann Straus, Im Krampfenwald (Polka française)

De paardjes: Johann Strauss, Die Pariserin (Polka française) (tweede deel van het filmpje)

Wannes komt vanmorgen met zijn rugzakje volgeladen de trap op. ‘Kijk mama, helemaal vol met boeken’ (en pop uiteraard). ‘Ah, fijn Wannes.’ Waarop Wannes zwaait en ‘daag’ zegt. Ik wens hem een goede vakantie. Maar daar had ik het toch wel mis. ‘Mama, ik ga naar mijn werk’ antwoordde hij heel verongelijkt…

Zalige lentedag. Met z’n allen in de tuin (a fin, er is eentje missing, die zit in Leuven op het werk ). Ik sta van het picknickkleed op en neem Toon mee want ik moet naar het toilet. ‘Wannesje, ik ben even naar het toilet hé’. ‘Dat is goed, dan moet je daar naar binnen, eerst naar links en dan naar rechts.’ Ok antwoord ik. ‘En dan is het even zoeken naar het lichtknopje’. ‘Ah’. ‘Gaat het lukken of moet ik meegaan? vraagt hij me nog terwijl het terras opstap. ‘Ik denk wel dat het lukt’ heb ik maar geantwoord…

Het is één van de zekerheden in het leven. Als we ’s avonds allemaal in bed liggen, vraag Els me: “Zou je mijn voetjes willen insmeren?”

Gisteren haalde Wannes daarop prompt ook zijn voeten boven: “die van mij ook”

Ik vraag “En wie gaat er dan papa zijn voeten insmeren?”

“Jijzelf”

Zegt Wannes na het ontbijt tegen mama: “Jij kan al goed praten!” Dat weten we dus ook al weer…

Op Wannes zijn verjaardag zijn we gaan zwemmen. Een begin van een nieuwe traditie: zwemmen op zondag. Hij is drie geworden, en is — behalve enkele plonsjes afgelopen zomer in het zwembad van Camping Schenk in Bernkastel-Wehlen aan de oever van de Moezel — nog niet echt gaan zwemmen. Dat werd dus de hoogste tijd.

Het zwembad van het sportcentrum te Genk is behoorlijk veranderd sinds de laatste keer dat ik er was geweest. Voor de sluitingssaga ging ik er regelmatig mijn baantjes trekken. We nemen een familiekleedkamer, want sinds de laatste keer zijn er twee kindjes bijgekomen. Met vier kinderen — zoals het pictogram suggereert — moet je het niet proberen, want voor ons is het hokje al veel te klein. En het omkleedproces kan zeker nog behoorlijk gestroomlijnd worden. Maar eens boven is het een verademing. Zoveel ruimte, licht en rust…

We zetten onze met onze twee kleine kindjes in het ploeterbadje waarin hoogstens 30 centimeter water staat. Warm water… en warme lucht… Het lijkt wel subtropisch. Toon (tien maanden oud) voelt zich al snel als een vis in het water. Met Wannes liggen de zaken enigszins anders. Thuis in bad is het verschil tussen beiden al groot. Over Toon mag je rustig een beker water kappen. Tenzij hij zich verslikt, vindt hij alles prima. Bij Wannes is het een gevecht om zelfs maar zijn haren een beetje te wassen. Ook in het zwembad is het zo. Toontje amuseert zich, maar Wannes zegt na tien minuutjes al “wil uit bad” en “wil naar huis gaan”.

We geven uiteraard niet toe aan dit verzoek, anders zouden we nog niet thuis zijn — figuurlijk dan. Wannes weet het zelf nog niet, maar binnenkort zal hij net zo een waterrat zijn als zijn klein broertje. Altans dat zouden we toch graag willen. Dus doen we alle moeite om hem toch maar de schrik van het water te doen overwinnen en goesting te doen krijgen. Terwijl ik Toon rustig laat doen, klaar om in te grijpen als hij kopje onder zou gaan, neemt Els Wannes op sleeptouw door het stuk zwembad met de beweegbare vloer. Een hele poos later ontdekken we dat Wannes op zijn voetjes kan staan! Inderdaad, het water is volgens het grote display 80 centimeter diep…

Het ene ogenblik wijs hij vrolijk naar een grote bal, het andere ogenblik is er toch nog een traantje, of komt er een “wil uit bad”. Achteraf in de auto spreekt hij met veel woorden over hoe fijn het wel was in het zwembad, en over hoe heroïsch hij is geweest.

Dit komt wel goed… maar met Toon gaan we het toch anders doen…

Toon in het ploeterbad

Vandaar werd Wannes drie jaar. We begonnen vanochtend in bed met “lang zal ie leven” en het openmaken van de cadeautjes. Na het ontbijt gingen we zwemmen in het vernieuwde (ik weet het… maar wij waren er nog niet geweest) zwembad van Genk, om het zwemvestje in te wijden. Het wordt immers de hoogste tijd om onze driejarige wat watergewenning te laten ondergaan. Al gauw zei hij “wil eruit”… dus die watergewenning zal nog een harde noot worden.

Deze namiddag werd er voornamelijk gewerkt aan de verjaardagstaart voor het bezoek van vanavond. Deze taart werd een groot succes.

Zegt Wannes plots tegen mij:

- “Ik ben fier op u!”
- “Waarom?”
- “Omdat ik een hele hoge toren heb gebouwd.”