Archief voor de ‘tuin’ categorie

Er hangt een nestkastje aan de achterkant van onze garage. Een accessoire die inbegrepen was toen we het huis kochten. Zoals de grasmaaier — die de vorige eigenaars in hun nieuw appartement in de Grotestraat niet meer nodig hadden — en de drie kippen, die reeds een gevorderde leeftijd hadden bereikt, dus niet echt productief meer waren, en bovendien ook geen plekje zouden kunnen vinden op het appartement.

Vele generaties vogeltjes hebben daar al het levenslicht gezien. Een tijd terug schroefde ik het kastje open om het oude nest te verwijderen, zodat een nieuw vogeltje er een nieuw nest in zou kunnen maken. Deze voormiddag liep ik met Toon op de arm door onze achtertuin om de lente te bewonderen. De sierperen staan prachtig te bloeien, evenals de prunus. Jonge boompjes die er toch hard voor gaan. Zelfs de esdoorn die in het najaar werd verplaatst naar een betere plek begint twijfelend te schieten. Toon begint ook te schieten. Binnenkort zal hij zelf door de tuin kunnen lopen. Plots zie ik een vogeltje aanvliegen en landen op het landingsstokje dat onder het gaatje van het nestkastje staat. Gezwind wipt het vogeltje het kastje in.

Mooi.

Ik wacht gespannen tot het vogeltje terug naar buiten komt. Ik ben nieuwsgierig. Ik heb niet goed kunnen zien wat voor vogeltje het nu precies was. Het duurt lang.

Plots verschijnt het kopje terug uit het gaatje. Het draagt een mezenmasker. Welke mees is mij ontgaan, want even snel als ie is gekomen is de vogel terug vliegen. Het doet deugd om te zien dat ook deze lente ons nestkastje een nestje zal hebben.

Op de valreep, want de betrokken garage zal in de nabije toekomst worden afgebroken. Ze is onvergund, en onvergunbaar, want ze valt niet in de smaak bij de stedelijk diensten voor ruimtelijke ordening wegens opgetrokken uit betonplaten. Ook bij ons valt ze niet in de smaak, en onze auto staat er evenmin in, dus ze zal met plezier worden afgesmeten. Eigenlijk zouden we dat binnenkort al kunnen doen, maar nu ik dit vogeltje heb gezien, denk ik dat we de garage nog een paar maanden zullen laten staan…

Naar jaarlijkse traditie heeft de Vereniging voor Ecologische Leven en Tuinieren (VELT) afdeling Genk en omstreken dit weekeinde een bestuurslid naar ons gezonden met de opdracht om de maat te nemen van onze zonnebloemen. De wedstrijd — die dit jaar aan haar tweede editie toe is, dus traditie is wellicht wat overroepen, maar wat niet is kan nog komen — wordt gewonnen door diegenen die de hoogste zonnebloem, of de zonnebloem met de grootste diameter kan telen… dit geheel in tegenspraak met een ecologisch adagio “less is more”. Wij — overtuigde VELT-leden, geen gif in onze tuin of op ons bord — zijn dit principe uiteraard wel trouw gebleven. Onze bescheiden zonnebloemen vormden dus geen enkele bedreiging voor de meer ambitieuze leden.

Helianthus annuus "Toon"

Dit jaar hebben we een bijzondere variëteit geteeld: de Helianthus annuus “Toon”. We kochten 200 gram biologisch zonnebloemzaad bij De Bolster en versneden deze in pakjes onder de naam van onze jongste nazaat (d.w.z. telg). Kwestie van ons bezoek met een opdracht naar huis te kunnen sturen. Zelf zaaiden we een behoorlijk aantal potjes, en ter referentie zaaiden we ook wat Aveve zaad.

Zoals gezegd, het werd geen bijzonder succes. Pas op, we hebben wel wat mooie zonnebloemen gehad. Maar prijsbeesten zijn het niet geworden. Het tuinieren zit ons wel in het hoofd, maar nog niet in de vingers. Maar goed dat wij onze kinderen niet opvoeden zoals onze zonnebloemen. Ze hebben namelijk amper water gekregen, laat staan compost.

Mijn vader, die kan bogen op meer dan dertig jaar meer tuinervaring, heeft dit jaar echter indrukwekkende zonnebloemen. (Wie hem kent, zal wel niet verwonderd zijn.) Ik wil wel even vermelden dat het ofwel zaailingen zijn van zaad dat hij vorig jaar van ons heeft gekregen, of van de hoger genoemde variëteit. In een ijdele poging wilde ik het eveneens hoger vermelde bestuurslid even langs de tuin van mijn vader leiden, maar daar trapte hij niet in. Blijkbaar waren er wel meer mensen die in andermans tuin een prachtexemplaar wisten staan.

Helianthus annuus "Toon"

Distelvlinder

In het voorjaar van vorig jaar kochten we bij het Heempark een vlindertuin plantenpakket, met ijzerhard, koninginnekruid, sedum, lavenden en een vlinderplant. Dit jaar bloeit de vlindertuin uitbundig. Kwamen tot voor kort voornamelijk hommels op de bloemen af, dan zijn er de laatste dagen ook talrijke vlinders. De foto toont een distelvlinder op onze vlinderstruik.

We aten vandaag een hele kom aardbeien uit onze eigen tuin!

Vorige lente kwam Els eens thuis met de koffer van onze (toen nog kleine) auto vol met plantjes. Daar waren een dozijn impulsief gekochte aardbeiplantjes bij, van drie verschillende soorten. Het zou niet bij mij zijn opgekomen om aardbeien te planten. Voor mij hebben aardbeien iets wonderbaarlijks, en was ik er steeds van overtuigd dat je op bovenaardse krachten beroep moet doen om deze lekkernij te kunnen telen. Els is eerder van het doe-type. Tja, de plantjes stonden in de doos dus ze moesten worden geplant.

Vorig jaar stelde de oogst niet veel voor. Wellicht voelden de plantjes zich nog niet in hun sas. En als er dan al eens een aardbeitje rood durfde te worden, werd deze promt door een vogel tot de orde geroepen. Vogels in de tuin, allemaal fijn, maar van mijn aardbeien moeten ze afblijven.

In hun bisjaar staan de rij aardbeienplanten afgeladen vol. We hebben er deze keer ook mooi een net over gespannen. Els heeft netjes aan Wannes uitgelegd dat anders de vogeltjes alle aardbeien gaan pikken. Aan mij fluistert ze dat het net voornamelijk als doel heeft om onze overijverige zoon van het plukken te weerhouden.

Wannes heeft de laatste weken geleerd dat groene aardbeien aan de plant moeten blijven hangen. Met vallen en opstaan. Als hij een rode aardbei ziet, roept hij triomfantelijk “een oote aabei”! Mama plukt dan samen met Wannes alle rode aardbeien, waarvan een derde onmiddellijk wordt geconsumeerd.

Ongelooflijk, hoeveel aardbeien die plantjes opleveren. Vandaag hebben we wel een hele kom geplukt en opgegeten. Hoe groot deze kom was, laat ik aan de verbeelding van de lezer.

Toen we vier jaar geleden aan onze verbouwing begonnen, is de grondwerker er grondig doorgegaan. Er stond gras in de voortuin toen we het huis kochten, er was zelfs een verhard pad naar de voordeur en er stond een gemetste brievenbus. Alles moest weg. Het klepje van de brievenbus werd nog net gered, en demonstratief op de geïmproviseerde brievenbus geplaatst: een emmer, met een opening eruitgesneden en een plafondtegel erop tegen de regen. In afwachting van de nieuwe brievenbus. Voor je het weet wordt het een woestenij, en dat is het bijna vier jaar gebleven.

Als we ons eens verontschuldigden bij een buur, toonden zij steeds begrip. Maar ik denk dat ze soms gevloekt hebben. Af en toe trok ik wel wat onkruid uit, en als het eens echt te erg werd; ging Els er met de grasmaaier overheen. Voorste wiel hoog in de lucht… dan is het net een bosmaaier.

Ongelooflijk hoeveel ravage een grondwerker kan aanrichten. Ongelooflijk hoeveel orde een andere grondwerker kan scheppen. Er ging een laag zandleem uit Diepenbeek over, en niemand zou vermoeden hoe het de dag ervoor geweest was. Dan is opa in gang geschoten. Er werd een beukenhaag geplant, gras ingezaaid, grondbegroeiers gezet… De emmer heb ik zelf vervangen door een echte brievenbus, perfect volgens de nieuwe richtlijnen van de Post.

Eergisteren heb ik eindelijk voor de eerste keer het gras gemaaid in de voortuin. Dat wilde ik zeker zelf doen! Terwijl het gras bij de meeste mensen zijn kleur verliest door het warme en droge weer van de laatste dagen, staat het gras in onze voortuin prachtig groen. Wat wil je, het gras is altijd groener als het pas is ingezaaid…

Zelfs na (?) een behoorlijk strenge winter ruikt rozemarijn nog behoorlijk sterk als je erin begint te roeren. Onze kruidentuin was verder niet meer dan een stille getuige van de weelde die er vorige zomer in heeft gegroeid. Verdorde takken hebben de winter overleefd. Gisteren hebben we er met snoeischaar en wiedijzer korte metten mee gemaakt. Ongelofelijk, te bedenken dat deze kortgewiekte plantjes tegen de zomer weer voor een prachtige kruidentuin zullen zorgen.

Opa heeft ook de bomen gesnoeid, die we vorig jaar samen hebben geplant.

Correctie: enkele maanden later blijkt dat de rozemarijn de strenge winter toch niet heeft overleefd…

Augustus is oogstmaand.

Een greep uit wat onze tuin ons de voorbije weken heeft gegeven:

Een mand vol sjalotten, heerlijke boontjes, courgetten die aan ons oren uitkomen, komkommers, enkele eetbare worteltjes — maar niet om over naar huis te schrijven, de eerste gele en rode tomaten, een gele en een rode paprika, …

Peppers

Vandaag was een prachtige lentedag. De ideale dag om te beginnen met de voorbereidingen van de aanleg van een perk bamboe. Het laatste halve metertje van onze grond zal worden omgetoverd tot een visuele wal die - niettegenstaande massieve achterburen en waarschijnlijk nog een hele rij huizen in het verschiet - ons een gevoel van privacy en natuur zal brengen.

Bamboe is ideaal: het schiet uit de grond als courgetten, en de soort die we op het oog hebben (fylustachus aurea) wordt metershoog. Maar… die woekert… dus zijn we een greppel aan het graven van 65 cm diep, om een band in te graven.

Toen Els met een rol bamboeband terugkwam van het plantencentrum, lag de koffer verder vol met plantjes. Die hebben we vakkundig de grond in gemikt:

• kerrieplant (Helichrysum italicum): in de kruidentuin stond reeds een kerrieplant die wat drastisch werd teruggesnoeid. Deze heeft nu een fris jong vriendje
• fenegriek (Trigonella foenum-graecum): tot op heden voornamelijk als heerlijke smaakmaker op onze kaasplank, maar nu ook in onze kruidentuin
• witte mosterd (Sinapis alba) vult verder nog een gaatje in de kruidentuin. Ruikt lekker naar… mosterd.
• aardbeien: naast de serre vinden 12 plantjes aardbeien een heerlijk biotoop, beschut van de wind en lekker in het zonnetje met wat extra warmte van de serre (van voor naar achter: 4 x ?, 4 x ? en 4 x ?). Verder wachten nog 4 bosaardbeistruiken om geplant te worden in de schaduw van de esdoornhaag (2 x Bosaarbei Fragaria vesca (vooraan) en 2 x Gele bosaardbei Fragaria alpinum “Yellow wonder”).

Het voorbije week-einde hebben papa en Wannes de hulst geplant die de stad Genk heeft geschonken aan elk gezin dat in 2007 een nieuw Genkenaartje op de wereld heeft gezet.

Plantjes… op zoek naar een eigen stekje. Sommige plantjes krijgen onmiddellijk een podiumplaats, of een plaatsje parterre, met prachtig zicht. Andere plantjes belanden achter de coulissen of op het vierde balkon. Voor deze laatsten werd een nieuw perkje geopend in de moestuin/tuinkamer. Achter in de tuin is er immers een perceeltje — door buxus omzoomd — dat de voorbije jaren onze moestuin is geweest. We willen er een prachtige tuinkamer van maken, en de moestuin naar de voortuin verhuizen. In afwachting is het een allegaartje aan het worden: een stukje moestuin (we plannen aardappelen, wortelgewassen, courgetten, kolen en bonen), een stukje nieuwe besteming, met een echte boom, en dus een perceeltje wachtbekken…