Archief voor de ‘toon’ categorie

In Hasselt is de Japanse Tuin beslist één van de mooiste bezienswaardigheden rond deze tijd van het jaar, getooid in de uitbundige bloemenpracht van magnolia’s en japanse kerselaars. Een oase van rust én een leuke speelplaats voor onze twee jongens, terwijl mama meewerkt aan de opendeurdag op school. Het is een stralende zaterdag eind april, en we zijn niet alleen… Prachtig fotoweer en een prachtige fotolocatie – zo denken ook enkele huwelijkspaartjes en communieouders – dus gelukkig heb ik het compactcameraatje op zak. Na selectie blijven er nog 43 beelden over die ik je niet wil onthouden…

Op Wannes zijn verjaardag zijn we gaan zwemmen. Een begin van een nieuwe traditie: zwemmen op zondag. Hij is drie geworden, en is — behalve enkele plonsjes afgelopen zomer in het zwembad van Camping Schenk in Bernkastel-Wehlen aan de oever van de Moezel — nog niet echt gaan zwemmen. Dat werd dus de hoogste tijd.

Het zwembad van het sportcentrum te Genk is behoorlijk veranderd sinds de laatste keer dat ik er was geweest. Voor de sluitingssaga ging ik er regelmatig mijn baantjes trekken. We nemen een familiekleedkamer, want sinds de laatste keer zijn er twee kindjes bijgekomen. Met vier kinderen — zoals het pictogram suggereert — moet je het niet proberen, want voor ons is het hokje al veel te klein. En het omkleedproces kan zeker nog behoorlijk gestroomlijnd worden. Maar eens boven is het een verademing. Zoveel ruimte, licht en rust…

We zetten onze met onze twee kleine kindjes in het ploeterbadje waarin hoogstens 30 centimeter water staat. Warm water… en warme lucht… Het lijkt wel subtropisch. Toon (tien maanden oud) voelt zich al snel als een vis in het water. Met Wannes liggen de zaken enigszins anders. Thuis in bad is het verschil tussen beiden al groot. Over Toon mag je rustig een beker water kappen. Tenzij hij zich verslikt, vindt hij alles prima. Bij Wannes is het een gevecht om zelfs maar zijn haren een beetje te wassen. Ook in het zwembad is het zo. Toontje amuseert zich, maar Wannes zegt na tien minuutjes al “wil uit bad” en “wil naar huis gaan”.

We geven uiteraard niet toe aan dit verzoek, anders zouden we nog niet thuis zijn — figuurlijk dan. Wannes weet het zelf nog niet, maar binnenkort zal hij net zo een waterrat zijn als zijn klein broertje. Altans dat zouden we toch graag willen. Dus doen we alle moeite om hem toch maar de schrik van het water te doen overwinnen en goesting te doen krijgen. Terwijl ik Toon rustig laat doen, klaar om in te grijpen als hij kopje onder zou gaan, neemt Els Wannes op sleeptouw door het stuk zwembad met de beweegbare vloer. Een hele poos later ontdekken we dat Wannes op zijn voetjes kan staan! Inderdaad, het water is volgens het grote display 80 centimeter diep…

Het ene ogenblik wijs hij vrolijk naar een grote bal, het andere ogenblik is er toch nog een traantje, of komt er een “wil uit bad”. Achteraf in de auto spreekt hij met veel woorden over hoe fijn het wel was in het zwembad, en over hoe heroïsch hij is geweest.

Dit komt wel goed… maar met Toon gaan we het toch anders doen…

Toon in het ploeterbad

Ik zit op het toilet in de badkamer. Twee meter van mij verwijderd zit Toon. Toon danst met de badkamerkast. Hij ontwikkelt een passie voor kasten en schuiven. Voor papa en mama is dat vaak zorgwekkend… want opgepast voor de vingertjes. Hij — ik schreef er al eerder over — wil zo graag recht staan, en dat lukt hem. Hij schurkt tegen de kastdeur en probeert met zijn handje de klink te bereiken. Hij wil de kast — uiteraard — graag open.

Ik zit te kakken. Het spreekt voor zich dat ik liefst wil blijven zitten tot ik mijn gevoeg heb afgerond — de lezer voor wie het nu te erg wordt, je kiest zélf wat je leest en wat niet; je had het kunnen weten. Dat betekent dat ik bij voorkeur toevlucht neem tot woorden om mijn zoon te weerhouden van onbedoelde zelfverminking, eerder dan op te staan en hem op te pakken. Dat is balanceren, want één ding staat boven water, hij mag zijn vingertjes geen pijn doen. Permanent evalueer ik de situatie en beslis of ik moet ingrijpen.

“Toontje niet doen. Je gaat je vingertjes pijn doen.”

Hij kijkt mij met een ondeugende blik in de ogen. Hij weet wat hij wil.

Het loop prima. Zijn aandacht verplaatst zich naar minder gevaarlijke zaken. Ik veeg mijn gat af, was de handen, en pak mijn zoon op.

Het is met Toon niet anders dan met Wannes: de spullen op de tafel zijn te interessant om met je neus op de grond te blijven hangen. Sinds een tijdje al is Toon zich aan het bekwamen in de kunst van het staan. En met succes.

Staan leer je met vallen en opstaan. Hoewel… daarin verschilt Toon best wel grondig van Wannes. Terwijl Wannes in zijn jonge tijd regelmatig onzacht met de grond in aanraking kwam (we vroegen ons soms zelfs af of het geen kwaad kon), is Toon een redelijk stabiele zitter en staander. Op eigen initiatief valt hij zelden om. Zijn broer heeft er wel een handje van weg (gehad) om Toon om te duwen of te trekken. De liefde tussen de twee broers is grenzeloos. Gelukkig komt kleine Toon meestal toch goed terecht.

Deze voormiddag werd onze woonkamer door fotografe Natalie Veekmans omgetoverd in een heuse fotostudio. Ondertussen is Toon bijna negen maanden, en werd het dus de hoogste tijd om de cadeau van Els haar collega’s (een fotoshoot) eens uit te pakken. Toon liet zich van zijn mooiste kanten zien. Wannes was anders moeilijker op de lichtgevoelige cel vast te leggen. Middels enkele trukken (hij had duidelijk nog nooit een iPod van dichtbij bekeken, lukte het uiteindelijk ook. We kijken met spanning uit naar het resultaat.

Alvast een impressie (papa moet toch nog aan zijn fotografiekunsten laten sleutelen):

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat Toon werd geboren. Toon is ondertussen een flinke baby, die naast me aan het snoer van de telefoon hangt, in de armen van mama die even telefoneert met een stagestudent van haar. Die student loopt op dit ogenblik stage in een praktijk van zelfstandige vroedvrouwen in Leuven. Eén van deze dagen rijdt deze student wellicht naar een gezinnetje waar de nakende geboorte zich aankondigt. Thuis uiteraard.

Toen ik zes maanden geleden van mijn werk thuiskwam, en Els me druk zwaaiend maar binnen liet komen, stond er op het fornuis een pan met scampi’s. Ik heb de scampi’s alleen mogen opeten, want de weeën begonnen sterker te worden dan de eetlust. “Ge moogt allemaal opeten.” Scampi’s genoeg!

De weeën kwamen om de tien minuten. Pfff pfff. De scampi’s waren nog niet allemaal op toen ik echt wel kon helpen. Het begon sneller en sneller te gaan. “Zouden we de vroedvrouw niet bellen?” De vorige keer hadden we de vroedvrouw nogal vroeg gebeld, dus was ik geneigd nog even te wachten. Misschien kon ze nog nietsvermoedend in haar bed kruipen, en enkele uurtjes slaap meepikken. Dat we haar vanacht zouden moeten bellen, daar waren we wel van overtuigd, maar voorlopig…

Geen tijd later was duidelijk dat we niet meer te lang moesten wachten om onze vroedvrouw te bellen (02/04/2009 20u25 volgens de GSM factuur). Geen antwoord. Even later ook geen antwoord. En nog eens. Connie neemt niet op. Dan maar bellen naar één van de andere vroedvrouwen in het team. Ondertussen was alles heel hard gegaan. Toen we Leen aan de lijn hadden (20u43) was er geen twijfel mogelijk… er moet dringend een vroedvrouw naar ons komen. Leen probeert eerst Connie te bereiken, maar al snel beslist ze om zelf af te komen, en dan om voor de zekerheid ook Lies te laten vertrekken. Als ook Connie de boodschap krijgt, zijn er dus drie vroedvrouwen in allerijl naar ons aan het rijden zijn. [vlammen is hier op zijn plaats] Het is ondertussen kwart voor negen, en het gaat snel…

Wannes helpt wonderwel — samen met papa — om mama’s weeën op te vangen. We hadden wel een plan B, maar liefst van al zouden we Wannes gewoon bij ons laten. Natuurlijk. Plots zegt hij “wil lapen gaan”. Hij wil gaan slapen. En hij wil dat mama hem naar boven brengt. Els heeft dat gedaan. Ongelofelijk. We hebben Wannes in het midden van ons bed gelegd. Hij was wakker. Wij met ons drieën in bed. En Els stond op bevallen. De ene wee na de andere. De vroedvrouwen op een kwartiertje… Ik zong een slaapliedje. Els puft. Zou hij nog in slaap vallen? Ik kijk. Hij slaapt.

Enkele weeën later, kwart na negen, komt de eerste vroedvrouw toe. Amper een handvol weeën later kwam Lies binnen. Els vraagt hoeveel opening ze heeft — enkele centimeters dacht ze. Het zal wel voor tegen de ochtend zijn. Dan blijkt dat er al bijna een volledige ontsluiting is. Wat later komt ook Connie binnen.

Vijf volwassenen in onze slaapkamer. Wel wat druk in ons slaapkamertje, maar het gaat. Eén slapende peuter midden in bed. Els en ik aan één van de twee mogelijke kanten. Drie vroedvrouwen! Els tellen we even niet mee, want als er een zaak duidelijk is, dan is het wel dat zij niet tegelijkertijd kraamvrouw en vroedvrouw kan zijn. Nu kan het gebeuren. Connie vraagt of Els toch niet van houding zou veranderen. Want al liggend gaat het niet zo goed. Lies haalt de baarkruk. Els perst — Connie moet haar wat in bedwang houden. Ik zit achter Els op de bedrand. Els vraagt of het een beetje vooruitgaat. Connie kijkt even. Ze ziet de haartjes. Het ging zo snel. Plots was hij er.

Toon is thuis geboren op donderdag 2 april 2009 om 21u50.

Ik ben zeer blij dat Wannes en Toon thuis zijn geboren, in onze vertrouwde omgeving en onder de uitstekende begeleiding van Connie en haar collega’s Geertrui, Leen en Lies van De Vrouwemantel. De ervaring om na de bevalling gewoon met zijn allen in bed te kruipen, en daar de volgende ochtend te kunnen genieten van het nieuwe leven is onbeschrijflijk.

Naar jaarlijkse traditie heeft de Vereniging voor Ecologische Leven en Tuinieren (VELT) afdeling Genk en omstreken dit weekeinde een bestuurslid naar ons gezonden met de opdracht om de maat te nemen van onze zonnebloemen. De wedstrijd — die dit jaar aan haar tweede editie toe is, dus traditie is wellicht wat overroepen, maar wat niet is kan nog komen — wordt gewonnen door diegenen die de hoogste zonnebloem, of de zonnebloem met de grootste diameter kan telen… dit geheel in tegenspraak met een ecologisch adagio “less is more”. Wij — overtuigde VELT-leden, geen gif in onze tuin of op ons bord — zijn dit principe uiteraard wel trouw gebleven. Onze bescheiden zonnebloemen vormden dus geen enkele bedreiging voor de meer ambitieuze leden.

Helianthus annuus "Toon"

Dit jaar hebben we een bijzondere variëteit geteeld: de Helianthus annuus “Toon”. We kochten 200 gram biologisch zonnebloemzaad bij De Bolster en versneden deze in pakjes onder de naam van onze jongste nazaat (d.w.z. telg). Kwestie van ons bezoek met een opdracht naar huis te kunnen sturen. Zelf zaaiden we een behoorlijk aantal potjes, en ter referentie zaaiden we ook wat Aveve zaad.

Zoals gezegd, het werd geen bijzonder succes. Pas op, we hebben wel wat mooie zonnebloemen gehad. Maar prijsbeesten zijn het niet geworden. Het tuinieren zit ons wel in het hoofd, maar nog niet in de vingers. Maar goed dat wij onze kinderen niet opvoeden zoals onze zonnebloemen. Ze hebben namelijk amper water gekregen, laat staan compost.

Mijn vader, die kan bogen op meer dan dertig jaar meer tuinervaring, heeft dit jaar echter indrukwekkende zonnebloemen. (Wie hem kent, zal wel niet verwonderd zijn.) Ik wil wel even vermelden dat het ofwel zaailingen zijn van zaad dat hij vorig jaar van ons heeft gekregen, of van de hoger genoemde variëteit. In een ijdele poging wilde ik het eveneens hoger vermelde bestuurslid even langs de tuin van mijn vader leiden, maar daar trapte hij niet in. Blijkbaar waren er wel meer mensen die in andermans tuin een prachtexemplaar wisten staan.

Helianthus annuus "Toon"

Onlangs had Els onze twee kornuiten op bed gezet, en de camera ter hand genomen…

Wannes en Toon: dat gaat prima samen. Het lijkt voor Wannes alsof Toon er al altijd was…

Enkele blikken:

’s Ochtends om half negen in ons bed: Wannes met kleine slaapoogjes net wakker geworden: “Toon pakke!”.

Ik ben Toon eten aan het geven en Wannes wilt graag naar buiten gaan om te spelen. ”Nog even wachten Wannes, Toon wil nog een beetje drinken.” Wannes trekt zijn trui omhoog: “Toon aan de boschjes drinken”.

Toon ligt bij mij in de draagdoek te slapen op de zetel. Wannes komt op de zetel gekropen en komt in de draagdoek kijken: “Piep Toon” met een brede glimlach op zijn gezicht.