Het is toch merkwaardig: de afgelopen weken heb ik vaak een ideetje gehad om een nieuwe blogbijdrage te schrijven, maar het is er niet van gekomen. Voor iedere bijdrage die het haalt, zijn er wel vijf die de toets niet doorstaan. Niet de kwaliteitstoets, maar de tijdstoets, of preciezer de gelegenheidstoets. Het is vreemd, een beetje frustrerend ook, om al die ideetjes te voelen wegglippen. Van sommige weet ik dat ze terugkomen: vroeg of laat leg ik mijn ei wel eens over het geloof, de zonnepanelen of waarom ik eigenlijk vegetariër moet worden, net als jij. Maar veel ideeën verdwijnen in de vergeetput.

Waarom wil ik schrijven? Dat is de vraag die mij de laatste dagen terug bezighoudt, en waarover ik dus als verschillende insteken in mijn hoofd heb voorbereid. Het is bijna dwangmatig. Ik wil vastleggen wat mij bezighoudt, anecdotisch of filosofisch het maakt niet uit. Het lijkt wel alsof ik soms het gevoel heb dat als het niet geschreven wordt, het er niet geweest is. Daarin lijkt het op fotograferen. Als ik op vakantie ga, neem ik veel foto’s. Ik bedoel: ik neem véél foto’s. Toen we een tijdje terug op Gran Canaria waren, had ik eens uitgeteld dat ik gemiddeld om de drie minuten een foto neem. Omdat als je er geen foto van hebt genomen, je het niet hebt gezien?

Maar het is ook een verslavend spel, de schrijver tegen de taal, of met de taal. En tegen of met de eigen geest. Soms zet de geest of de taal je schaakmat en is er geen uitweg meer. Dat overkomt me regelmatig. Vaak loopt het spel vast bij de eerste zet. En komt er geen letter op het scherm, hoewel er een handvol verhalen in de pijplijn zaten. Maar soms heb je een winnende strategie te pakken. Om te spelen dus…

Deze bijdrage werd gepost door pieter op maandag, 17 mei 2010 om 23:15 en is ondergebracht onder de rubriek Zonder rubriek. Eventuele reacties kan je opvolgen via de RSS 2.0 feed. Indien je dat wil, mag je steeds een reactie achterlaten op dit bericht.