Onze voortuin bestaat vooralsnog voornamelijk uit gras, dat overigens hoogdringend gemaaid en geverticuteerd moet worden. Een hele prestatie na jaren maanlandschap. Onze buren daarentegen hebben verschillende struiken in hun pelouse. Begin april gebeurt er dan iets wonderbaarlijks: eerst gaat de forsythia uitbundig geel bloeien, op de voet gevolgd door de witroze magnolia. Een schouwspel dat zich in onze wijk, en bij uitbreiding in de rest van onze contreien veelvuldig voordoet. Als het zover is weet je het: het is echt lente.

Ik hou van de seizoenen. Ze maken de metafysische geneugten van sterven en herboren worden tastbaar, net zoals zij getuigen van de elliptische baan die onze planeet rond haar ster maakt, en — of beter — de schuine stand van de aardas tenopzichte van het vlak van de elliptische baan. Ik hou van het korten en (vooral) lengen van de dagen. Van me plots realiseren dat het al klaar is wanneer ik met de fiets naar het station vertrek, of dat het nog klaar is wanneer ik ’s avonds terug naar huis fiets. Maar ook — en daar ben ik me eigenlijk pas de laatste jaren tenvolle van bewust — van de seizoenen in de natuur.

De afgelopen weken heb ik verschillende keren naar onze bomen gekeken om te zien hoe de knoppen tot nieuwe bloemen en blaadjes uitgroeien. Of hoe er nieuwe rabarberstelen tevoorschijn komen, of de opkomst van een nieuw bataljon doorlevende selder. Samen met Wannes, want wat zou ik het fijn vinden als ook onze kinderen daarvan leren genieten…

Meestal vertrekken onze buren op vakantie op het ogenblik dat hun magnolia veelbelovend klaarstaat voor de bloei. Dan staat hun caravan veelbelovend klaar voor het eerste vakantie verblijf op de Luxemburgse camping die dan ook het seizoen opent — een camping aan de Sûre in Reisdorf waar ook wij enkele jaren geleden toevallig verbleven. Als ze terugkomen liggen alle magnoliablaadjes op het gazon. Dit jaar blijven ze nog even thuis. De bloemblaadjes zullen hun best moeten doen om het gras te raken…

Er zijn soms van die websites die je graag opvolgt. Regelmatig neem je er een kijkje om te zien of er niets nieuws is. Soms verslind je blij het nieuwe verhaal, vaak blijf je op je honger zitten. Ik ken het gevoel.

Misschien heb je dat wel eens met onze blog.

Wel, daar is een oplossing voor: abonneer je op onze feed.

Als je op bovenstaande link klikt, krijg je de mogelijkheid om via een programma van jouw keuze op onze feed te abonneren. Het handigst gaat dit als je email programma feeds ondersteunt. Gebruik je bijvoorbeeld Outlook, dan kan je Outlook selecteren om de feed te lezen. In de praktijk betekent dit dat je een mailtje in je inbox krijgt telkens er een nieuw verhaal op onze blog verschijnt.

Wij vinden het zeer leuk als je een reactie achterlaat op onze blog. Helaas hebben ook minder goedmenende personen en — vooral — robots de weg gevonden naar onze reactieformulieren. De laatste tijd ontvangen we veel vaker spamreacties dan echte reacties. Nu hebben we eindelijk een poging ondernomen om dit in te dijken. Hiervoor gebruiken we het veel toegepaste captcha systeem. Als je in de toekomst een reactie wil plaatsen op onze blog — wat we zoals reeds gezegd zeer op prijs stellen — zal je dus ook een aantal letters moeten herkennen en intypen. En nu maar hopen dat dit de spammers een beetje tegenhoudt, want de computer en de spammer wordt steeds slimmer.

Een pluim overigens voor het Wordpress plugin systeem, en een dankjewel voor de maker van de plugin . Dit werkt (zoals meestal) out of the box.

We zijn net bekomen van een uitstap naar de Ikea. De badkamerkast staat in de gang, nog in de kartonnen verpakkingen, en iedereen is in pyama. Els is — doodmoe — met Toon in bed gekropen. Wannes zit nog even bij papa beneden. Papa maakt een brood, en snoept van een paasei uit de verboden doos.

Als ik klaar ben vraag ik aan Wannes of hij wil gaan slapen. Hij wil nog wel even beneden blijven. “Zal ik een muziekje opzetten?”, vraag ik dan. Dat wil Wannes wel. Hij wil graag eerst van de koekoek horen, en dan van de paardjes.

Ik glimlach. Het is al een hele poos geleden dat we er samen naar luisterden, en nu hij het zegt, ik heb daar ook nog wel eens zin in.

De koekoek: Johann Straus, Im Krampfenwald (Polka française)

De paardjes: Johann Strauss, Die Pariserin (Polka française) (tweede deel van het filmpje)

Ik zit hier zaterdagochtend ongewassen aan de laptop en daar is een goede reden voor. Drie zelfs. Dat ik hier zo vroeg al zit, komt omdat onze jongste spruit vroeg is wakker geworden, en Els nog even wilde blijven liggen. Dat ik hier ongewassen zit, komt omdat ons bad sinds gisteren in een slaapkamer staat, en dat ik aan de laptop zit, omdat ik over die badkamer een verhaaltje wil schrijven.

Het geweldige aan opgroeiende baby’s is dat ze zich zelf steeds beter kunnen bezig houden, zodat papa dus een blogberichtje kan schrijven. Het is te zeggen, ondertussen is Toon rechtgekropen en aan de pijpen van mijn pyamabroek aan het trekken. Pril schrijverschap wordt alweer de kop ingedrukt. Waarschijnlijk is het toch zo dat de meest geschikte tijd om te schrijven ’s avonds laat is, als iedereen in bed ligt.

Wordt vervolgd. En mocht ik het vergeten, dan mag je me er gerust aan herinneren.

Wannes komt vanmorgen met zijn rugzakje volgeladen de trap op. ‘Kijk mama, helemaal vol met boeken’ (en pop uiteraard). ‘Ah, fijn Wannes.’ Waarop Wannes zwaait en ‘daag’ zegt. Ik wens hem een goede vakantie. Maar daar had ik het toch wel mis. ‘Mama, ik ga naar mijn werk’ antwoordde hij heel verongelijkt…

Zalige lentedag. Met z’n allen in de tuin (a fin, er is eentje missing, die zit in Leuven op het werk ). Ik sta van het picknickkleed op en neem Toon mee want ik moet naar het toilet. ‘Wannesje, ik ben even naar het toilet hé’. ‘Dat is goed, dan moet je daar naar binnen, eerst naar links en dan naar rechts.’ Ok antwoord ik. ‘En dan is het even zoeken naar het lichtknopje’. ‘Ah’. ‘Gaat het lukken of moet ik meegaan? vraagt hij me nog terwijl het terras opstap. ‘Ik denk wel dat het lukt’ heb ik maar geantwoord…

Toen Els en ik bijna zeven jaar geleden zijn gaan samenwonen, is een queeste begonnen naar milieuvriendelijke keuzes in het huishouden. Neem nu bijvoorbeeld wasproducten. We zochten naar een product zodat het water dat na de wasbeurt uit onze wasmachine — één van onze eerste grote aankopen, de Medion computer (met full monty randapparatuur) die we in een opwelling eens hadden gekocht buiten beschouwing gelaten (deze heeft ons overigens bijna 6 jaar trouw gediend) — wordt gepompt, vriendelijk is voor de fauna en flora in onze rivieren.

Het duurde niet lang voor we ons product gevonden hadden: in ons eigen landje — Vlaanderen of België, afhankelijk van jouw overtuiging — bleek er een bedrijf te zijn die state of the art schoonmaakproducten fabriceert: Ecover.

Sindsdien gebruiken wij wasproducten van Ecover. Zij hebben een breed gamma van waspoeders voor witte was, vloeibaar wasmiddel, wasverzachter, ontvlekker, wasmiddel voor delicate was, en ook buiten de wasmachine hebben zij talloze producten om jezelf, je auto, je vloer of je WC mee te poetsen. Allemaal milieuvriendelijk. Laten we zeggen dat wij alles wassen met Ecover, behalve enkele uitzonderingen, zoals onze haren, maar dat verhaal zal ik je besparen.

Tijdens de eerste jaren stelden we ons wel eens de vraag of Ecover even wit wast dan een ander wasmiddel, want de kraag van mijn onderlijfjes begon een lichte schijn te krijgen van gebroken wit. Ten einde raad hebben we eens de test gedaan met een A-merk wasmiddel. Dat waar je twee dozen van zou krijgen in ruil voor één doos Ecover, als ik mij goed herinner. De test heeft niet echt iets uitgewezen. Maar eigenlijk hoeft dat ook niet. Jaren later heb ik de indruk dat het wit niet verder gebroken is, en bovendien ben ik meer en meer ervan overtuigd geraakt dat je ecologische keuzes kan maken, no matter what.

Eén van de meest opvallende kenmerken van Ecover wasmiddel is het parfum, of liever het gebrek daaraan. Het is maar nadat je enige tijd Ecover hebt gebruikt, dat je echt merkt hoe sterk het parfum van vele traditionele wasproducten is. Ik herinner me nog levendig de geur van de mand netjes gewassen en gestreken was die we van een kersverse grootmoeder terugkregen vlak na de geboorte van één van onze spruiten. Nogmaals dankjewel hoor.

Het gebrek aan parfum is best aangenaam, maar heeft ook een (groot) nadeel: als je om weet ik welke reden er niet toe komt om je gewassen was snel op te hangen, gaat die stinken. Talrijke keren hebben wij zo de was gewoon opnieuw moeten wassen, wat natuurlijk niet echt ecologisch is.

Een tijdje terug ging ik in de kelder de was ophangen, en het was mij meteen duidelijk. Er zat een geurtje aan de was. Wat bleek: we hadden het nieuwe ultrageconcentreerde vloeibare wasmiddel van Ecover gebruikt, en die onverlaten hebben er een geurtje aan toegevoegd. Dat was even wennen. Gelukkig is het een relatief subtiel geurtje gebleven, en ongetwijfeld is het een ecologisch geurtje. Dat zal ons dus een hoop wasbeurten besparen. Zonet hing ik een machine katoenen luiers op, die wegens overmatig falen van onze huishoudelijke logistiek anderhalve dag in de wasmachine zijn blijven liggen. Ik moet zeggen, ik kon enige suggestie waarnemen van een onfris geurtje, maar dat werd netjes gemaskeerd door het lekkere parfum, zodat ze alsnog te drogen gehangen konden worden.

Het is één van de zekerheden in het leven. Als we ’s avonds allemaal in bed liggen, vraag Els me: “Zou je mijn voetjes willen insmeren?”

Gisteren haalde Wannes daarop prompt ook zijn voeten boven: “die van mij ook”

Ik vraag “En wie gaat er dan papa zijn voeten insmeren?”

“Jijzelf”

Exact een week geleden zaten we in een restaurantje aan de Playa de Las Canteras te genieten van een lekkere paella. Het was de laatste avond van ons weekje op Gran Canaria.

(Meteen naar de fotoreportage? Kijk onderaan deze post :-))

Rond eindejaar vorig jaar viel een uitnodiging in de elektronische bus voor een “Womb Ecology” conferentie. Al snel was duidelijk dat de “Mid-Atlantic Conference on Birth and Primal Health Research” zeer interessant was voor Els. Het onderwerp sluit immers perfect aan bij haar professionele interesse en expertise, die zich toespitst op de normale zwangerschap en bevalling en op de wetenschappelijke ondersteuning daarvan. Ik laat het verder aan haar over om hier binnenkort één en ander over te schrijven.

Dat ook bij mij het hart sneller ging slaan bij het lezen van deze uitnodiging, zal niet verwonderen. Aangezien onze kinderen niet zonder hun mama kunnen — Toon drinkt nog aan de borst — mag ik samen met hen mee op conferentie, weze het als toerist. Gran Canaria is dan een uitgelezen bestemming, want de winter begint toch te wegen. Een conferentie is dan de ideale uitvlucht om als overtuigd ecoloog toch het vliegtuig te nemen. Zeker als het om een in weze ecologisch congres gaat — in de brede zin van het woord. Ik weet het, je kan hier nog een boom over opzetten, en ik zou dat bij gelegenheid graag doen.

Gran Canaria zat bij mij in het laatje van de minder interessante bestemmingen, vanwege het imago als toeristische bakplaat. Een vooroordeel is gebleken, want het eiland biedt heel veel variatie op een relatief kleine oppervlakte. Tijdens ons verblijf hebben we het hele bereik van deze variatie kunnen verkennen.

We landden op de middag en verkennen tijdens de namiddag de oude stad (Vegueta) van Las Palmas de Gran Canaria (de hoofdstad). Dan volgen drie congresdagen, waarover ik zoals gezegd verder niet veel zal loslaten. Tijdens deze dagen pendel ik met Wannes en Toon tussen borstvoeding en sightseeing. Hierbij werd bewezen dat je perfect twee kindjes kan dragen: met Wannes in de Ergo Baby Carrier en Toon in de draagdoek doorkruisen we Las Palmas in alle richtingen, hierbij geholpen door talrijke relatief goedkope taxiritten.

Na het congres hebben we enkele daagjes om met de huurwagen het eiland te verkennen. De eerste dag trekken we langs de oostkust naar het uiterste zuiden — het toeristische zwaartepunt van Gran Canaria. Onderweg bezoeken we het pittoreske dorpje Aguïmes en maken we een wandeling in de nabijgelegen ravijn, de Barranco de Guayadeque — één van de mooiste van het eiland. In het zuiden wandelen we door het natuurgebied van de Duinen van Maspalonas. Juist op tijd voor de regenvlaag zitten we in de auto. We rijden nog even verder naar Puerto de Mogán, waar we heerlijk tafelen en filosofisch nakaarten over het congres.

De tweede dag trekken we naar het bergachtige binnenland. We houden halt in Tejeda, een leuk bergdorpje waar we lekkere tapas eten. Dan rijden we naar de voet van de Roque Nublo, een van de trekpleisters van Gran Canaria. We maken er een wandeling naar de top. Wannes doet dit helemaal te voet, aan het handje uiteraard.

De laatste dag verkennen we het noorden van het eiland. We nemen eerste de panoramische snelweg langs de kust. We brengen een kort bezoekje aan de Cenobio de Valerón, een grottencomplex. Dan gaan we opzoek naar een bananenplantage — een van de hoofdteelten op Gran Canaria. Via een tip komen we in El Agujero… Toevallig treffen we de eigenaar van een plantage, die ons graag een privérondleiding geeft. Met een berg bananen gaan we verder naar het havenstadje Puerto de Las Nieves en het nabijgelegen Agaete. In de late namiddag rijden we naar Arucas. We ronden de dag af met een lekkere paella met avondzicht op zee in Las Palmas, en pakken dan de koffers in.

Groot formaat

Eind februari vlogen we met ons allen naar Las Palmas de Gran Canaria omdat ik toch wel heel graag The Mid-Atlantic Conference on Birth and Primal Health Research daar wou bijwonen. Met z’n allen omdat ik Toon nog borstvoeding geef en Pieter en Wannes zijn dan maar en passant ook meegegaan, zodat ik op mijn gemak de conferentie kan volgen terwijl mijn drie kornuiten de stad onveilig maken.

En hoe was de conferentie? En waar ging het over? Een uitgebreid verslag van 13 pagina’s heb ik al naar mijn collega’s gemaild, maar dat is misschien toch niet zo toegankelijk voor de website. Vandaar deze poging.

Een conferentie in het midden van de Atlantische Oceaan waar meer dan 1100 vroedvrouwen, gynaecologen, kinderartsen, doula’s, moeders,… samenkomen omdat ze bezorgd zijn over de toekomst van onze planeet. Of zoals Michel Odent, de president van de conferentie het zo mooi verwoordt: er is een Prime Inconvenient Truth. De huidige medicalisering van alles wat met zwangerschap, bevalling en baby’s te maken heeft, zorgt ervoor dat we de link met de natuur verliezen met verregaande consequenties voor de ontwikkeling van onze soort. We verliezen de capaciteit om lief te hebben omdat we onze hormonen onderdrukken met allerlei medische interventies. Het is tijd om onze vroedkundige zorg te evalueren met andere dan de huidige criteria. We moeten lange termijn denken en niet alleen het nu in ogenschouw nemen. We moeten ook niet-medische criteria durven te hanteren. Mensen zijn immers mensen en niet alleen lichamen.

Het zal blijkbaar toch meer dan één berichtje vergen om dit helemaal uit te leggen, dus zie dit als het begin van een reeks….

Alvast enkele impressies van het congres: